Ármann er með einhver video og svona af
þessum örlagaríka degi, en ég nenni ekki að henda því saman
þar sem ég er í prófum, kannski seinna.
Fimmtudaginn 30. nóvember ákveðum ég og Ármann að fara í
stutta rjúpnaferð þar sem þetta er síðasti dagurinn á
veiðitímabilinu. Ég vakna bjartur 7 um morguninn, hita kakó í brúsa
og smyr mér nesti og er kominn til Ármanns um 8 á nýja jeppanum
mínum og er stór í mér og finn á mér að ég er að fara gera stóra
hluti. Ármann kemur út með byssuna sína og er skælbrosandi og
hugsar inn í sér “ á ég að taka með mér 50 eða
100 skot” þar sem hann sá fram á mokveiði.
Við
keyrum frá Lyngdalsheiðinni inn á veg sem liggur að Skjaldbreið og
erum í skýjunum hversu mikill snjórinn eykst eftir því sem við
förum lengra. Við horfum á hvern annan og brosum og hreinlega
völtrum yfir snjóinn og hugsum “ það er ekkert að fara stoppa okkur
í dag”.
Þegar
klukkan er orðinn 10 lendum við svo í krapi og þurfum að moka
jeppanum upp úr því þrisvar í röð.
Ég myndi
segja að ólukkan hafi byrjað þegar Ármann stígur ofan í krapið og
renn blotnar í lappirnar, því 5 mínútum seinna gerist það sama
fyrir mig. Við komum okkur úr þessu og ákveðum að labba einn stóran
hring í leit að rjúpu. Við skiptum liði og eftir rúmlega 2 klst
göngu kem ég aftur að bílnum rjúpnalaus, ég ákveð að kíkja betur á
staðinn sem við festum okkur í og kemst fram hjá honum og hugsa inn
í mér “pfff, Bonni þú kemst mikið lengra en þetta”.
Ég fer
til baka og heyri þessa líka miklu skothvelli og flýti mér að
Ármanni og kalla á hann “Hversu margar rjúpur ?” – Ármann lýtur
þungur á brún upp að mér “engar, ég var bara að skjóta í
snjóinn”.
Klukkan
13:00 ákveðum við síðan að reyna komast að Skjaldbreið einungis á
einum bíl, mjög heimskuleg ákvörðun þegar ég lít til baka. Við
komumst fram hjá öllu, en ákveðum síðan að fara nýja leið til að
komast fram hjá miklu krapi og endum í því að hrynja niður gjótu
með framdekkið og í leiðinni að brjóta ventilinn og allt
saman.
Við eyðum svo cirka klukkutíma í að koma honum upp úr því með
miklum erfiðleikum og okkur tekst að eyðileggja nýju
rafmagnspumpuna mína í leiðinni eftir að hafa verið heillengi að
reyna halda lofti í dekkinu til að laga ventilinn og ég brýt líka
skófluna.
En klukkan er semsagt orðin 15:00 og við erum einir fastir
lengst upp á heiði með ónýta felgu og það fer að dimma eftir
klukkutíma og það er stormur úti og ekkert
símasamband.
Við
horfum á hvern annan og áveðum að þurfa klifra upp á fjall sem var
rétt hjá til að athuga hvort við náum símasambandi þar í storminum.
Jú við náum því eftir mikið klifur og hringjum í allt það lið sem á
stóran jeppa. Enginn kemst nema einn og við förum sæmilega bjartir
aftur í jeppan og bíðum í eina klukkustund og þá nær Ármann pínu
sambandi og fær skilaboð “ Við getum ekki komist og e-h blablabbla
og við erum búnir að kalla út björgunarsveitina” .
Við förum
því aftur upp á fjallið og hringjum í lögguna og hún staðfestir að
hjálparsveitin sé á leiðinni þar sem það var nú það eina í
stöðunni. Við förum þungir á brún aftur niður í bíl, drekkum kakóið
sem átti að drekka yfir þeirri sigurför sem þessi ferð átti að vera
og bíðum og bíðum og bíðum.
Svo þegar það er kominn kolnaðarmyrkur
sjáum við í fjarska alveg þvílíkt ljósashow. Þá kemur þessa líka
stóri jeppi og nálgast okkur og kemur svo að okkur og við eins og
litlir hvolpar “ hæ”. En þetta eru líka svona hrikalega fínir
gaurar og við reynum e-h að gera við ventilinn með einhverju
skítamixi og náum að koma lofti í dekkin og keyrum á stað og festum
okkur svo oft að jeppinn dróg okkur næstum alla leiðina með stoppi
reglulega til að setja loft í dekkin.
Eftir
langa ferð þökkum við björgunarsveitinni alveg kærlega fyrir okkur
og þeir rétta okkur gíróseðil ef við viljum borga fyrir þetta og um
leið og þeir keyra í burtu sný ég mér við og gleraugun mín fjúka
burtu og ekki séns að finna þau þar sem það var svona 30 m á sek
úti, alveg frábært að enda á því í prófunum og svona að týna þeim.
En við höldum af stað til Reykjavík og þurfum að keyra á 30 km
hraða alla leið því það gæti hvellsprungið út af þessu
skítamixi.
Þegar við erum hálfnaðir erum við
loftlausir og þurfum að hringja út um allt til að redda pumpu og á
endanum kemur mamma eftir mikla bið og við förum af stað og þurfum
að stoppa á nokkrum stöðum til að pumpa og þá gerist síðasta
óhappið í ferðinni að Ármanni tekst að týna símanum sínum og ég og
mamma þurfum því að fara til baka að leita að honum og auðvitað
finnum við hann ekkert.
Ég kemst
svo loks heim um miðnætti alveg búinn á líkama og sál og þessi
stutta ferð endaði með því að taka 16 klukkustundir og eyðilagði
nánast daginn eftir þar sem ég var búinn af þreytu.
Þannig að ég er bíllaus sem stendur með loftlausann bíl í
dyragættinni. Það klikkaði semsagt í rauninni allt sem klikkað gat
í þessari ferð.
·
Engin rjúpa
·
Stormur
·
Krap (sem er erfiðasta
færið)
·
Blotnum í lappirnar
·
Festumst í gjótu
·
Brotnar ventill
·
Eyðileggst pumpan
·
Brotnar skóflan
·
Ekkert símasamband
·
Úti í rassgati og
kolnaðarmyrkur
·
Enginn kemst til að sækja
okkur
·
Nánast batteríslausir
·
Dregnir til baka
·
Gleraugun týnast
·
Veðrið þyngist
·
Loftlausir aftur
·
Endalaus bið
·
Týnist síminn (leita að
honum)
·
Tjónaður bíll
·
Bíllaus
·
Próf á mánudaginn
Geri aðrir betur segi ég nú
bara.
Ég veit að þetta var löng og ströng lesning, en
ég varð bara að koma þessu út úr mér en það er seint að hægt að
segja að ekkert gerist í þeim ferðum sem við strákarnir förum
í.
En spurningin er HVAÐ HEFÐI GERST EF AGGI HEFÐI
KOMIÐ MEÐ. Ég segi að hann hefði runnið niður allt fjallið og
slasast og það hefði þurft að kalla á þyrlu.
Í lokin vil ég þakka björgunarsveitinni á Laugarvatni kærlega fyrir
alla hjálpina og ég hvet alla til að kaupa extra stóran
flugeldapakka þetta árið til að styrkja þessa hugrökku menn
